Doğmadan Başlayan Yolculuk: Anne Karnında Yarık Dudaklı Olmak

Hastanedeki odamda okuduğum bir makaleye konsantre olmuşken telefonum çaldı. Karşıdan her zamanki nazik tavrı ile Kadın Doğum Uzmanı meslektaşımın sesini aldım. “İbrahim’ciğim karşımda genç bir anne-baba adayı çift var. Gebelik için yaptığım ultrasonografik incelemede bebeğin dudağında sorun olduğunu gördüm. Bunun tedavi edilebilecek bir durum olduğunu anlatmaya çalıştım ancak moralleri çok bozuk. Sana yönlendirebilir miyim?” diye sordu. Tereddütsüz “Sevinirim, bekliyorum.” dedim, karşılıklı iyi niyet dileklerimizi ileterek kapattık.

Odamdan danışmanlarımdan birilerinin benimle ilgili bilgi almaya çalıştıklarını duydum. Kapıya çıktığımda sanki tüm dünyaları yıkılmış gibi duran bir çift gördüm. Kendimi tanıtıp, “İçeri geliniz lütfen. Hastam yok.” dediğimde tereddüt etseler de geldiler. Duyacakları süreç konusundaki endişeleri her hallerinden belli oluyordu. O yaşlarda kendi halimi düşündüm bir an. Ultrasonografi ile annesinin karnındaki evladımın yüzünü görmekten ne çok mutluluk duyardım. Bu insanlar ise bu mutluluktan mahrum kalmışlardı.

Söze bir tarafın başlaması gerekiyordu ancak çiftin konuşmaya başlayacak cesareti yoktu. Gülümseyerek tokalaşmak için elimi uzatarak “Günaydın, hayırlı olsun. Kız mı erkek mi?” dediğimde aradaki buzlar eriyiverdi. Oturdular. Bebekleri hakkında konuşmaya başladılar. Dudağının yarık olduğunu öğrendiklerinde dünyalarının nasıl yıkıldığından bahsederken sözlerini kesip “Anlamadım. Ne olmuş ki dudağı yarıksa?” dediğimde bana;
“Biz bu adama bir saattir ne anlatıyoruz, adam bize ne olmuş ki diye soruyor. Yanlış yere mi geldik?” dercesine baktılar.

Zorla sağladığım konuşma ortamını kaybetmeden sözlerime devam edip “Bakın bebeğinizin bir sorunu olduğunu öğrendiniz. Bir ameliyat olacağını da tahmin ediyorsunuzdur. Ancak bu bebeğinizin ömür boyu eksikliği olacağı anlamına gelmiyor. Sakat bir bebeğiniz olmayacak. Onun tamamen normal bir hayatı olacak.” derken yüz ifadelerini takip ediyordum. Sanki bulutların arasından gelen güneş ışıkları yeniden yüzlerini ısıtıp aydınlatmaya başlamıştı. “Sizin ilk kez yarık dudaklı bir bebeğiniz oluyor, benim onlarca oldu. Bu yolu beraber yürüyeceğiz. Ben ve yarık damak-dudak tedavi grubundaki tüm meslektaşlarım hep yanınızda olacağız. Uzun bir yol olacak ama hiç yalnız olmayacaksınız” dedim. Sanki odaya giren çift değillerdi artık. “Ancak benim de şartlarım var. Ameliyattan sonra bebeğinizi alıp ortadan kaybolmayacağımıza, o büyüyüp genç bir insan oluncaya kadar izlemimizde kalacağına söz vereceksiniz.” dedim. Sonrasında hızlıca doğduğunda nasıl görüşeceğini, onu nasıl besleyeceklerini, ameliyata kimin nasıl hazırlayacağını, ameliyat zamanını, şeklini, iyileşme sürecini anlattım. Hatta ilerleyen yıllardaki kontrol ve izlem sürecine bile değindim.

İnsanlar bilmedikleri şeylerden korkar, endişe duyar. Duyduklarından sonra bu genç çiftin endişesi kaybolmuştu. Artık neyi nasıl yapacaklarını biliyorlardı. Ayrılırken onlara “Belki hayatınızın en güzel anları. Tadını çıkartın. Bebeğinize hazırlanın.” dediğimde hayata tekrar kaldıkları yerden döndüler.

Sonrasını zaten biliyorsunuz. Önceki yazılarda yaşananları sizlerle hem ben: (Bir Çocuğun Hayatına Dokunmak), hem anne babalar: (Pek Değerli, Ağabey Tadında Doktorumuz) anlattı.
Bizlerin yürümesi gereken bir sürü uzun yolumuz var. Ben bu yolculuklarda doğan bebeklerin büyümesine tanıklık ederek yolculukların tadını çıkartıyorum.
Bu bebeklerin gülümsemesi bizim ve ailelerinin yolumuzu aydınlatıyor.

Sağlıkla kalın.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir